عزیزه ظفری

در اول اکتبر سال 2011 در ساعت 10 بجه پیش از ظهر شهر ادیلاید استراالیا، شاهد گرد هم آیی عظیمی بود که  بیش از هزار نفر گرد هم آمده بودند تا از یک طرف همدردی شان را با قربانیان اخیر که قربانی  کشتار های  دسته جمعی و سیستماتیک در پاکستان و افغانستان  شدنداعلان کنند و از طرف دیگر از جامعه جهانی بخواهندتا جلو این نوع کشتارهای پلان شده و هدفمند گرفته شده و به این دست نقض حقوق بشری نقظه پایان گذاشته شود.

این گردهم آیی از دایره ویکتوریای شهر ادیلاید شروع شد و مردم بطرف پارلمان این شهر  در حرکت افتادند و بایک صدا فریاد میزدند که :"انسانیت کجا است" و " چرا زندگی مردم بی گناه را باید گرفت"

هدف از این گرد هم آیی این بود تا شرکت کنندگان با قربانیان اخیر که در افغانستان و پاکستان از طرف گروه های نامعلوم فاشیست بنام طالب  و کوچی ، به شهادت رسیدند اعلام هم دردی و غم شریکی نمایند.

کشتار های سیستماتیک مردم هزاره در سالهای اخیر در پاکستان به اوج خود رسیده است و هر روز که میگذرد تعداد بیشتری از این مردم به دست گروه های افراطی بنام طالب و تروریست به شهادت میرسند که یکی از این سلسله کشتار ها ، کشته شدن 26 تن از مردم هزاره در جنوب غرب پاکستان و اطراف شهر کویته در روزهای اخیر میباشد. این موضوع خشم تمام مهاجرین افغانستان  در سراسر جهان را بر انگیخت و باعث شد تا همه به منظور جلوگیری و توقف این خشونت ها به خیابان ها بیایند.

در گردم هم آیی شهر ادیلاید استراالیا اولین صحبت کننده بسم الله رضایی بود که هدف از این گرد هم آِیی را اعلان نموده و اندکی روی کشتار های سالهای اخیر پاکستان و افغانستان که مردم هزاره قربانی آن میباشند صحبت نمود و در اخیر سخنان خود از شرکت کنندگان خواست تا پارچه یی را که از طرف گردانندگان گردهم آیی تهیه شده امضا نمایند و با این امضا احساس همدری و اندوه خود را با قربانیان و شهدای اخیر در پاکستان اعلان  کنند تا این پارچه به کمیسیون عالی سازمان ملل در امور مهاجرین فرستاده شود و از این طریق توجه کمسیون عالی سازمان ملل متحد در راستای تلاش در امر پایان این کشتار های سیستماتیک جلب گردد.

جاوید رضایت صحبت کننده بعدی بود که در مورد کشتار های دسته جمعی مردم هزاره در پاکستان به ایراد سخن پرداخت و اعلام داشت که این کشتار ها هدفمند،پلان شده و انتخاب شده است که بالای مردم هزاره به اجرا گذاشته میشود و گروه های مشخصی در تلاش اند تا این مردم را از بین ببرند. متعاقباً مرضیه محمدی در مورد اهمیت این گرد هم آیی ها به ایراد سخن پرداخت و خاطرنشان ساخت که ما به عنوان انسان مسولیت داریم تا با تمام آنانکه قربانی خشونت ها و کشتار ها اند غم شریکی داشته باشیم و در جهت  توقف این نوع خشونت ها تلاش ورزیم. اقبال حسین صفری دانشجوی حقوق و مطالعات بین المللی ، در مورد حقوق بشر و اهمیت آن صحبت نمود و تذکر داد که این حقوق در بسا از کشور ها مخصوصاٌ افغانستان و پاکستان بصورت خشونت بار آن نقص می گردد.

در پایان این گردهم آیی، شرکت کنندگان ، پارچه یی را که باید به کمسیون عالی سازمان ملل متحد در امور مهاجرین فرستاده شود را امضا نمودند و  گردهم آیی ساعت 12:30 بعد از ظهر در مقابل پارلمان شهر ادیلاید استرالیا به پایان رسید.

به تعقیب این گرد هم آیی در دوم اکتبر سال 2011م از ساعت 2 بعد از ظهر تا 4 بعد از ظهر مراسم دعا و فاتحه خوانی برای  قربانیان و شهدای اخیر پاکستان  در مسجد ولی عصر شهر ادیلاید بر گزار  گردید .

نوت: این گزارش قبلآ در سایت جمهوری سکوت نشر شده است. برای دیدن تصاویر اینجا کلیک کنید. 

Words @ the Wall

Aziza Zafari

On 21st of September 2011, at 5:33 PM Julia Weikfield a radio-broadcaster began to talk about the purpose of the “Words @ the Wall” event at Treasures wall state library of South Australia.
Julia introduced Molly Murn an Australian Poet and Elyas Alavi an Afghanistani Poet and a painter. She also talked about the “Dorredari foundation”, a group of Afghanistani poets, writers and artists.

Molly Murn an English literature professor from Flinders University was the first poet and covered the history about Rumi (a Persian poet) and some affect of his poems that have influenced world’s literature. She then read two of her poems in the gathering while stated the year 2007 being a lucky year for her, as she became a mother and in the same year she made her path through poetry. Molly was rewarded by great round of applause by the audience for her significant poems.
Next Elyas Alavi read two of his poems in Persian then in English.

Following Elyas, Aziza Zafari started to read a poem.

اشکهایت را ...

هدر نده

قفل بگذار بر آن چشم شوخت

دردهایت را...

شرر نده

مژه را سایه ی اندوه چشم کن

و بگذار

سنگ بر آهنگ روحت

اینجا...

فصلی است "بی مهری"

 که نه رفتنت را نگرانیست

و نه آمدنت را هیجانی

اینجا...

 سرزمینی است "ناامیدی"

ترانه هایش همه از دل تنگی

و نه رویای است زاده شدنی

و تو...

طلوع خورشیدت را

 ای لگد خورده به احساس!

در تلاطم موج دریا

به نظاره بنشین...

06/09/2011 

Don’t waste your tears

Lock your blithesome eyes

Don’t blow up your pains

Make the eyelashes a sorrow to shadow of eyes

And put a stone on your soul

Here is the season of Harshness

...That

No one is really worried

When you go

And no one is really excited

When you come

Here is the land of frustration

All the songs are due to depression

No dreams are born

!...And you

The distressed one

Watch you sun rising

In the waves of the ocean

 

افغانستان در گرداب تقابل

منظور از این کوتاه مقدمه یی تاریخی این است تا روشن سازیم که تقابل امروز پارلمان و قوه اجراییه امر بدیع در سرنوشت سیاسی افغانستان نبوده و این ادامه همان سنت سلطه جویانه یی سیاسی قوه یی اجراییه بر قوه یی مقننه است که از تاریخ افغانستان الهام میگیرد.

دو شنبه 15 اوت 2011, بوسيله ى عزیزه ظفری

تقابل امروز پارلمان و قوه اجراییه در واقع تداوم یک واقعیت تاریخی است که حکام و سلاطین افغانستان همواره در تلاش بوده اند تا به نحوی از انحا سلطه ی شان را بر پارلمان ها و فعالیت های آن حفظ کنند تا پارلمانها کاری را انجام دهند که سلاطین میخواهند.

An amazing cultural event was held by the Dorredari Foundation, at the Adelaide College of arts

Aziza Zafari

On 10nth of August, 2011, 7:30PM an amazing cultural event was held by the Dorredari Foundation, a group of Afghan writers, poets, singers and artists, in Adelaide college of arts.

The evening commenced with a warm greeting fromMs. Lynette Crocker, an aboriginal Australian, who welcomed everyone to Guana Land. She expressed her appreciation to the Dorredari Foundation for organising the arts program and also for the opportunity to discover more about its different culture and traditions.

Next, Ms. Liz Parker also welcomed everyone and invited Razia Ali as presenter to introduce the various guests to share their poems and stories.

At 7.45pm Razia Ali greeted the audience and expressed her delight and appreciation for their presence and interest. On behalf of the Dorredari Foundation she also thanked the Adelaide College of Arts and the Multicultural Writer’s Association Inc. who had sponsored the program and told the audience something about the aims and activities of the Dorredari Foundation and its support of Afghanistan poets, artists and writers.

Three poets from the Foundation, Mr. Rohullah Danish, Aziza Zafari and Kazim Darwesh were then introduced and came up to read their poems in turn.
The audience was transported to the broken, sad and suffering world of Afghanistan by the moving word pictures created by the language of the poets. One could hear the cry expressed in the poems spoken in native Dari and also in English, evoking feelings of deep sadness for the plight of this country and its people. One listener could not restrain her tears when Aziza read her poem about the sufferings of her beloved and homeland.

The next item was presented by the Hazaregi vocalist and instrumentalist, Ali Alima, who stirred the hushed audience with his melodious singing accompanied by the Damboora. This unique instrument, something like a guitar in appearance, is played by the ethnic group of people in Afghanistan that are called Hazara. It has its own distinct sound and is played in a different way from the guitar. It can be very expressive in conveying various moods and emotions and complementing the singer with its sensitive accompaniment. Ali Alimi sang in both Hazaregi and English.

Then Ismail Alizada was asked to come to the stage and immediately engaged the audience with the beautiful and moving story he had prepared.

Ali Alimi

Next a fascinating documentary on recent archaeological treasures discovered in Afghanistan was shown and provided an interesting glimpse into the history of the country.

Following the documentary the poet, Elyas Alavi was introduced. Some of his works had been released in beginning of 2008 and had been published under the title “I am a Day-Dreamer Wolf”. Before reading his poem he shared his personal feelings of sorrow and loneliness and his longing to see his loved ones and friends again. Once again the audience was moved to tears. He then went on to read his poem “Where Is Our Homeland?”.

Zahra Hosseini , another poet, also shared her feelings openly as she offered the comforting thought that our “homeland is in the heart” and Afghanistan is wherever and whenever we meet together with our friends, sharing our pain and sorrow as well as our joys with each other.

A change of mood was ushered in with the musicians,Feroz Ansari the singer (Harmonium), Jay Dabgear (Tabla Nawaz –drummer) and Kith Preston (
mendolin). It was inspiring to witness 3 different people from 3 different countries playing and singing together with great enjoyment. Kate wore Afghan garment and Jay his own Indian costume. Feroz Ansari lifted the spirits of his listeners with his joyful and exciting songs.

At the completion of the music Miss Razia Ali invited Miss Shukrya Erfani to make presentations of appreciation to Liz Parker, Sue Flemon and Paul Burger the technician who had worked so hard to make the event such a great success.

The evening closed with finger food and an opportunity for anyone to look at the paintings of artist, Elyas Alavi and caricatures of Bashir Bakhitiari on display.

A certain Australian guest at the event remarked on how good it was to have had this special opportunity for Australian and Afghan people to come together in such a friendly way and gain a deeper understanding and appreciation of one another through the experience of art, music

and creative writing.

Note: This report have been published in the following websites before:

1.      www.hazarapeople.com

2.      www.jaghori1.com

3.      www.hamkarnews.com

4.      www.ayeenayedell.blogspost.com

5.      www.ariaye.com

6.      www.dorredarisa.blogfa.com

7.      www.m-naeemkhalily.blogfa.com

 

دلم تنگ است برای تکیه گاهی بنام "مادر"

زپشت چادر و برقع برون نما خود را

به جمع خلق مبارز درون نما خود را

 برنامه ی موفقیت آمیزی از هشتم مارچ (روز جهانی زن) بار دیگر توسط دانشجویان افغانی مقیم آسترالیای جنوبی روز یکشنبه تاریخ 11/ 03/ 2011 برگزار گردید. این برنامه درست ساعت سه بعد از چاشت شروع و ساعت هفت شام تمام شد. این برنامه مانند سال گذشته شامل شعر خوانی ، سخنرانی ها، اجرای موسیقی، اهدای جایزه ها برای دانش آموزان که از صنف دوازدهم نمرات عالی گرفته بودند، بود. و همچنان یک میان برنامه ی کوچکی که برای حضار مجلس در نظر گرفته شده بود، با پذیرایی مختصری انجام شد.

 مقاله ها و شعر های زیادی توسط دوستان ما چون خانم فریده رحیمی، آقای صفری، انیس حیدری، زهرا حسینی و غیره خوانده شد. اما مانند برنامه ی سال گذشته بارزترین بخش این محفل را مقاله ی تشکیل داد که توسط خانم فریده ی رحیمی بخوانش گرفته شد. مقاله ی که درد ها، رنج ها و وضعیت نابسامان زنان و به خصوص زنان افغان  را به تصویر می کشید، و همواره از نابرابری و نابسامانی های ما زنان فریاد می زد. این نوشته نه تنها درد های زنان را که در داخل کشور هستند بیان می کرد بلکه تسکین دهنده ی درد های زنان افغانی که مقیم آسترالیا می باشند نیز بود که آزاد بوده هم اسیر هستند. آسترالیای که همه از حقوق  مساوی برخوردارند و متاسفانه برای ما افغانی ها همان افغانستان است و بد تر از آن.

 فریده جان نکات جالبی را در مقاله اش نگاشته  بود و یکی از آن نکات که امروز هم میان ما و شما عام است و همیشه نادیده گرفته شده است این است که حقوق ما زنان بیشتر توسط نزدیک ترین کسان مانند پدر، مادر، برادر، خواهر، شوهر و دوستان سلب می گردد  چی رسد به جامعه و مردم آن که خارج از فضای خانوادگی ما است. و او از همچنان مردانی یاد کرد که در بیرون داد و ستد از آزادی و برابری می زنند اما در داخل خانواده یک اسامه سان می باشد.  این بدان معنی است که مردان ما آزدی و برابری را برای خانواده و فامیل خود نه بلکه برای همسایگان خود می خواهند. .

یکی از سخنوران مجلس ما آقای سید نادر احمدی بود. او یکی از شاعران برجسته ی کشور و همچنان بنیان گذار مرکز فرهنگی "در دری" شاخه ی آسترالیا می باشد. آقای احمدی در مورد زن در ادبیات امروزی و دیروزی نظرات اش را ابراز نمود. او یادآور شد که ما در طول تاریخ ادبی مان هم زنان فعال و اندیشمندی چون رابعه ی بلخی، فروغ فرخزاد، محبوبه ابراهیمی و امثال آن راداشته و داریم. جناب احمدی اشاره ی به خانم شکریه عرفانی یکی از شاعران برجسته ی ما که در همان مجلس حضور داشت، کرده و یاد آور شد که امروز نیز ما زنانی را داریم که قلم به دست گرفته قلم فرسایی می نمایند تا همچون گذشتگان شان برای آزادی نوع انسان کاری را انجام دهند. در ادامه ی صحبت هایش نگاهی برشعرهای  خانم زهرا حسین زاده انداخته و شکوه ها و حالت های از ظلم و استبدادی که در حق "زنِ انسان" شده و می شود که در شعر های وی انعکاس پیدا کرده را برای حاضرین مجلس روشن ساخت. او همچنان یکی از شعر های ناب از این شاعر را که درد ها و رنج و ها و اندو های ما زنان را بیان می کرد را بخوانش گرفت که در این نوشته یاد آور می شوم 

معرفی کرد خود را منم کبوتر چاهی

مرا فروخته مادر به پنج سکه ی شاهی

مداد سبز گلی ام کنار مدرسه  جا ماند

و خط چشم بدل شد به سایه ها سیاهی

سکوت, گریه و شوهر طلاق نامه فرستاد

ولی به دیدنم آمد برای مسخره گاهی

من از خدا گله دارم خبرنگار! نوشتی

دچار می شود امشب به رودخانه سه ماهی

بعد از اهدای جایزه ها و تقدیر نامه ها برای دانشجویان و دانش آموزان که نمرات عالی گرفته بودند، آهنگ های زیبا و دلنشینی  با صدای زیبا و گوشنواز فیروز جان انصاری هدیه ی حضار مجلس گردید.

در قسمت دیگر برنامه میزگردی داشتیم  که در این میز گرد آقای سید نادر احمدی، خانم شکریه عرفانی، بسم الله رضایی و اقبال حسین صفری از جمله ی شرکت کنندگان آن بودند. تا جایی می توان گفت که این میزگرد فرصت خوبی بود برای اشتراک کنندگان مجلس تا آنها نیز به نوبه خویش سهم خود را در بهبودی این مجلس داشته باشند. شرکت کنندگان مجلس از کسانی که در میزگرد شرکت کرده بودند پرسش های را کردند و کسانی که در میز گرد جمع شده بودند به پاسخ نشستند.  

در نتیجه، مروری که بر برنامه ی پارسال و امسال میتوان کرد به خوبی مشاهده می شود که برنامه تا حدی پیشرفت کرده است. به گونه ی مثال می توان گفت که بسیاری ازکمبود های قبلآ وجود داشت رفع شده. یعنی باید گفت که از نظر برنامه سازی و استقبال مردم از تجلیل هشتم مارچ به نسبت سال گذشته رنگ و بوی بهتر و عالی تری داشت. چیزی که سال گذشته ازاین نظر خلا ها و کمبود هایی ره ما در برنامه می توانستیم مشاهده کنیم. 

 بیوگرافی مختصر از زیبا سرای مان آقای جهانگیر را که به زبان خودش برای من نقل شده, برای شما نیز تعریف کنم. 

سخی جهانگیر در سال 1363 خورشیدی در منطقه ی شهر نو ولایت کابل دیده به جهان گشود. او ایام کودکی اش را تا پنج سالگی در این منطقه به سر برده بعد از مدتی به دلیل جنگ ها, شورش ها و نا امنی های کابل مجبور شد تا این ولایت را ترک گفته و به ولسوالی جاغوری ولایت غزنی مسکن گزین شود.  او تحصیلات ابتدایی اش را نیز در همین جا شروع کرده و در سال ۲۰۰۴ میلادی دوره ی لیسه اش را در مکتب لیسه عالی نور به اتمام رساند. او از دوران کودکی علاقه به یاد گرفتن موسیقی و آواز خواندن داشت و از سال ۱۹۹۸ به این طرف آغاز به کارهای هنری اش نمود. تا حال سه البوم از این هنرمند به بنام های لیلی آزاد, بلبل وا وا و شام نوروز به نشر رسیده بود. در این اواخر یک البوم جدید از این هنرمند به نام دل نشر شده است.